blackrain ห้องเรียนประวัติศาสตร์

มาเว้ากันเรื่องภาษาดีกว่า

เห็นภาษาไทยในปัจจุบันเปลี่ยนไปเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่เรียกกันว่า "ภาษาวิบัติ" มันก็จี๊ดใจนะ แต่ที่มันเจ็บยิ่งกว่าก็คือเจอคนไทยพูดหรือเขียนในทำนองด่าคนไทยด้วยกัน เรื่องการใช้ภาษาต่างประเทศ

เช่น
jam มันไม่ใช่แยม น่าขายหน้าจริงๆ ดัดจริตเอาคำต่างชาติมาใช้ แต่ดันออกเสียงผิดไปไกล

ไม่ก็
ซีเรียสไม่ได้แปลว่าเครียด แต่แปลว่าจริงจัง ฝรั่งมันด่าคนไทยว่าชอบใช้คำผิด ทำเอาเข้าใจผิดความหมาย

เป็นต้น....

เจอะประโยคพวกนี้แล้วรู้สึกไม่ชอบใจยังไงก็ไม่รู้ มันทำให้เศร้า เจ็บอย่างน่าประหลาด

ภาษาทุกภาษามีชีวิต มีการดิ้น ไม่แน่นอน โดยเฉพาะภาษาที่มาจากภาษาต่างประเทศ ดังนั้นการที่เอาภาษาต่างประเทศนั้นเข้ามา และนำมาใช้ร่วมกับภาษาของตนนั้น แน่นอนว่าความหมายมันไม่ตรงคำเดิมร้อยเปอร์เซนต์ และมีหลายครั้งที่ความหมายถูกดัดแปลงไปอย่างผิดที่มา

การจับเอาภาษามากลืนจนกลายเป็นภาษาของตัวเองนั้น ดูได้ง่ายสุดคือ คำบาลีสันสกฤต ที่ถูกดูดกลืนกลายเป็นภาษาไทยในชีวิตประจำวันทั่วไป

หลายคนอาจคิดว่า ถ้าใช้ผิดความหมายแล้วจะเอามันมาใช้ให้ยุ่งยากทำไม
คำตอบอย่างที่บอก ภาษามีชีวิต มันดิ้นได้ มีการกลืน การแทรกแซง ถ้ามันแข็งทื่อ ไม่มีการเปลี่ยน การย้าย มันก็ไม่ใช่ภาษา
ดังนั้นคำว่าซีเรียสภาษาไทย จึงไม่เท่ากับ seriousในภาษาอังกฤษ
เหมือนกับ คำว่า jam ไม่ได้เท่ากับคำว่า แยม
คำว่า きくあのね ไม่ได้เท่ากับคำว่า คิกขุอาโนเนะ
และอื่นๆ อีกมากมาย...
มั่นใจว่าในอนาคต คงมีอีกหลายคำที่เกิดขึ้น

แหะ แหะ ที่เขียนไม่มีอะไรหรอก
เข้าใจจิตใจของคนที่เห็นภาษาของตัวเองถูกใช้อย่างผิดความหมาย เลยพยายามแก้ไขให้ถูกต้อง
อีกอย่าง คำมันผิดความหมาย ใช้จนติดเคยชินก็ไม่ดี เวลาเอาไปคุยกับคนต่างชาติจริง อาจติดไปใช้ผิดความหมาย ก่อให้เกิดการสื่อสารผิด...

แต่ก็นะ ที่พรรณามาคือการมองอีกมุม เห็นคำว่า "ฝรั่งมันด่าคนไทย" แล้วรู้สึกเจ็บจี๊ด แล้วก็เศร้าชอบกล... TT___TT
ถึงจะเป็นแค่คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก็เถอะ ถ้าเป็นเราเห็นคนเอาภาษาไทยไปใช้ผิดความหมายก็คงดูถูกคนที่ใช้คำผิด แล้วก็อยากแก้ไข เป็นเรื่องปรกติ
เฮ้อ..................................

ที่บอกก็เพื่อให้เข้าใจธรรมชาติของภาษาเท่านั้นแหละ
.....ข้อแก้ตัวจริงๆ ด้วยสินะ TT___TT

เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอยังไงก็ไม่รู้ เศร้าแล้วก็เจ็บ ในเรื่องไม่เป็นเรื่อง บางทีก็ร้องไห้ง่ายมากๆ เลย...